وبلاگ شخصی فرهاد داودوندی
 
فروشگاه لوازم یدكی اتومبیل ، نجوم ، ورزش ، شطرنج، هنر و علم در بروجرد
tabligh
tabligh


توضیح ضروری مهندس " امین بهنیا "

مدیر امور منابع آب شهرستان بروجرد


جناب آقای داودوندی عزیز سلام

خبر بالا رو در کانال وزین جنابعالی دیدم به نظرم آمد پاره ای توضیحات رو در این خصوص خدمت جنابعالی و جهت تنویر افکار عمومی عرض کنم

به دلیل عمق زیاد گودبرداری در مجتمع دیپلمات ، متاسفانه پروانه ساختمانی مجموعه فوق  بدون اخذ مجوز و استعلام  از امور آب بروجرد صادر شده به همین دلیل  هنگام‌ خاکبرداری  به سطح آب زیرزمینی برخورد کرده و کف گود برداری حدود ۳ متر زیر تراز آب می باشد

اخطارهای لازم به مالک داده شده و پرونده ای هم در این خصوص در دادگاه طرح شده ، سال گذشته هم در این خصوص جلسه ای با فرماندار محترم وقت داشتیم و مقرر شد از آب مورد اشاره جهت مصارف فضای سبز شهرداری استفاده شود

لازم به ذکر است که آب مشاهده شده علیرغم شفافیت ، مواد میکروبی فاضلاب انسانی را به همراه دارد . حل مشکل اساسی  و قطع آب مذکور هم منوط به پر و عایق کردن دیوارهای پیرامون طبقه زیرزمین مجتمع دیپلمات است .

با تشکر و احترام

امین بهنیا

مدیر امور منابع آب شهرستان بروجرد





طبقه بندی: اجتماعی، 
برچسب ها: امین بهنیا، امور منابع آب شهرستان بروجرد، بهنیا، بی آبی، آب، اسراف،  
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 11 تیر 1397 توسط فرهاد داودوندی

بی آبی را جدی بگیریم


موضوع بی آبی کشور، در بروجرد به یک شوخی شبیه است!

مدتهاست روزانه هزاران لیتر آب در چهار راه نخی به هدر می رود و انگار نه انگار!

خدایا بخاطر کفران نعمت، خودت در این شهر به دادمون برس!





طبقه بندی: نقدهای ورزشی اجتماعی، 
برچسب ها: بی آبی را جدی بگیریم، بی آبی، آب، خشکسالی، چهار راه نخی،  
نوشته شده در تاریخ شنبه 9 تیر 1397 توسط فرهاد داودوندی



آقای علاء الدین بروجردی گفت:

 

مشکل آب دو استان


اصفهان و چهار محال و بختیاری

 

 اصلا ربطی به استان لرستان ندارد

 

 

فرهاد داودوندی – بروجرد:

 

رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی طی گفتگویی اختصاصی با سایت فرهاد 90 گفت: از آنجا که آب یک مسئله امنیتی شده، ما در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی، کمیته امنیت آب را تشکیل داده ایم و با توجه به مشکلی که  بین دو استان چهار محال بختیاری و اصفهان وجود دارد، در آخرین جلسه شورای امنیت، موضوع مطرح شد.

آقای علاء الدین بروجردی در ادامه افزود:  با تفاق جمعی از اعضای کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی روز چهارشنبه عازم چهارمحال و بختیاری هستیم  و بعد هم به اصفهان خواهیم رفت تا در آنجا پیشرفت مصوبات شورای عالی آب را بررسی کنیم که  به چه میزان بعنوان وظیفه نظارتی اجرایی شده و مشکلات را در محل بصورت دقیق تر بررسی و به این طریق به رفع مشکل کمک کنیم

 آقای بروجردی در خاتمه نیز گفت: باید بگویم که این سفر و مشکل ایجاد شده، اصلا ربطی به لرستان ندارد و مطالبی که در بعضی رسانه ها و بخصوص در دنیای مجازی در این رابطه نشر پیدا کرده، کذب محض است و مشکلات پیش آمده در رابطه با موضوع آب، مربوط به این دو استان بوده و اصلا ربطی به لرستان ندارد، مسئله پیش آمده، صرفا مربوط به دو استان همجوار اصفهان و چهار محال و بختیاری است





طبقه بندی: اجتماعی، 
برچسب ها: آقای علاء الدین بروجردی، اصفهان، چهارمحال و بختیاری، بروجردی، بی آبی، آب،  
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 19 تیر 1396 توسط فرهاد داودوندی



سوزنی به خودمان!

جدی نگرفتن بی آبی!

زمین و زمان دارند فریاد می زنند که بی آبی و خشکسالی ایران را به شدت تهدید می کند، اما کو گوش شنوا؟!

تا به مانند کشورهای آفریقایی همچون کشور سومالی و ... نشویم، ظاهرا دادن اخطار بی آبی در کشور ما جدی گرفته نخواهد شد.

اشتباه نگیرید، عکس بالا مربوط به سازمان پارک ها و فضای سبز بروجرد نیست، عکس مربوط به یک مرکز ..... در بروجرد است.




طبقه بندی: نقدهای ورزشی اجتماعی، 
برچسب ها: سوزنی به خودمان!، جدی نگرفتن بی آبی!، آب، بی آبی،  
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 4 آبان 1395 توسط فرهاد داودوندی
چاره چیست؟!
عصرایران ؛ جعفر محمدی - در تاریخ هزاران ساله ایران و حتی در دوره های خشکسالی، این سرزمین هیچگاه تا بدین اندازه دچار کم آبی نبوده است.

اوضاع واقعاً وحشتناک است؛ نه تعارفی در کار است و نه مبالغه ای. آب برخی سدها کاملاً ته کشیده، بقیه هم آب اندکی در بساط دارند. از بارندگی قریب الوقوع هم نشانه ای در دست نیست.

بدتر از وضعیت آب سدها - که مقابل چشم اند و دیده می شوند - وضعیت آب های زیر زمینی است که روز به روز ته می کشند و پایین تر می روند. آب های زیر زمینی دو نوع اند: "ذخایر استاتیک و ذخایر دینامیک." ذخایر استاتیک ،آب هایی هستند که در دل زمین طی سالیان دراز جمع می شوند و پشتوانه آبی کشورند (مانند ذخایر طلا که پشتوانه پول ملی هستند) و ذخایر دینامیک، آب هایی هستند که هر ساله جمع و مصرف می شوند.


بدترین وضعیت آبی در تاریخ هزاران ساله ایران / چاره چیست؟!
کم آبی و خطر قحطی - کاریکاتور از میهن کده

خبر بدی که در تاریخ کشور سابقه نداشته این است که برداشت از منابع زیر زمینی به ذخایر استاتیک رسیده است. این مانند آن است که کشوری به حدی فقیر شود که گنجینه های ملی و پشتوانه های پولی اش را بفروشد.

یک خبر بسیار بد دیگر نیز این است که همزمان با تغییرات آب و هوایی در جهان ، کشور ایران به سرعت در حال تبدیل شدن به یک منطقه گرم و خشک است و متوسط بارندگی از میزان کنونی هم کمتر خواهد شد. این تغییرات به حدی سریع است که نسل حاضر آن را خواهد دید.

در چنین شرایط اسفناکی که زندگی جمعی همه ما در خطر است، اتخاذ سیاست آبی مناسب با وضعیت اضطراری کنونی ، از الزامات حیاتی است.
به نظر می رسد قوای حکومتی و مشخصاً دولت باید یک راهبرد ملی مبتنی بر چند اصل زیر را مد نظر قرار دهد چرا که بی آبی و تشنگی عمومی به سرعت پیش می آید:

1 - انتقال هر چه سریع تر صنایع آب بر از مناطق مرکزی و کم آب کشور به سواحل جنوب ، یکی از مهم ترین کارهایی است که باید انجام شود. به عنوان مثال هم اکنون مردم استان های مرکزی کشور درگیر مشکل کم آبی هستند و بحث انتقال آب از استان های دیگر به این مناطق، محل یک منازعه ملی است و حتی نمایندگان استان های مختلف در مجلس را نیز رو در روی هم قرار داده است.
حال چه نیازی است که صنایعی مانند فولاد که آب بسیاری مصرف می کنند در نقاط کویری و کم آب کشور باشند؟ شاید گفته شود که اشتغالزایی دارد ولی واقعیت این است که بیش از اشتغالزایی، اشتغال زدایی دارند زیرا با مصرف بی رویه منابع آب ، کشاورزی و دامپروری منطقه را به خطر می اندازند و مشاغل بسیاری رادر این حوزه از بین می برند.

گزارش های متعددی وجود دارد که برای این که برخی صنایع کار کنند، دهها چاه عمیق اختصاصی برایشان حفر شده است و این چاه ها ، آب منطقه را می خورند و کشاورزان را به خاک سیاه می نشانند.

اساساً با توجه به این که ایران کشور کم آبی است ، راه اندازی صنایع آب بر توجیه اقتصادی ندارد مگر این که در مجاورت آب های آزاد باشد که البته آن هم مسائل و هزینه های خاص خود - از جمله شیرین سازی صنعتی آب دریا - را دارد. در ضمن می توان با فناوری های بازگردانی آب مصرفی، بخشی از نیاز صنایع را از فاضلاب های تجدید پذیر تأمین کرد که با توجه به این که این فناوری در ایران جدی گرفته نشده است، این قضیه هم عملاً منتفی است.

2 - پیشتر نیز گفته ایم که متأسفانه سیستم آبیاری کشاورزی در ایران امروز ، با روش دوران مادها تفاوت چندانی نکرده است. همان طور که اجداد ما به روش غرقابی آبیاری می کردند، امروز نیز که در هزاره سوم هستیم ، بخش عمده ای از کشاورزی ایران به روش غرقابی است؛ این یعنی مصرف سه تا پنج برابری آب در بخش کشاورزی و البته بازده کمتر در محصول!

این در حالی است که با یک برنامه ریزی جدی می توان به کشاورزان کمک کرد که در یک دوره زمانی کوتاه مدت، مزارع و باغ های خود را مجهز به سیستم های نوینی مانند آبیاری قطره ای کنند و بدین ترتیب، منابع آب زیرزمینی را از مصرف بی رویه برهانند. بدیهی است که این کار باید با ارائه کمک های مالی ، فنی و آموزشی به کشاورزان صورت گیرد و الّا آنها نمی توانند رأساً این پروژه ملی را عهده دار شوند.

گذشته از این، بخش بزرگی از کشاورزی ایران را محصولاتی تشکیل می دهند که آب فراوانی را مصرف می کنند و جالب این که صادر هم می شوند. این در حالی است که اگر به جای آن محصولات - مثلاً هندوانه - آب مصرف شده ، صادر می شد سود بیشتری عاید کشور می شد هر چند که سود اصلی در ذخیره آب های زیر زمینی است و نه حتی در صادرات پردر آمد آب بسته بندی شده.

بنابراین باید هر چه سریع تر "نقشه بروز ملی راهنمای کشت" تهیه شود و کاشت محصولاتی که آب بری فراوان دارند، محدود شود زیرا می توان از صدور برخی میوه ها صرف نظر کرد و حتی می توان در صورت لزوم ، برخی میوه ها را وارد نمود ولی نمی توان آب های زیر زمینی را با مصوبه و واردات تجدید کرد.

3 - در بخش آب شرب نیز ، استاندارهای مصرف بهینه آب باید برای ساخت و سازهای شهری و روستایی الزامی شود، مثلاً الزام به تعبیه شیرهای آب مجهز به چشم الکترونیک ، استفاده از دوش های آبی که با اختلاط هوا در آب ، فشار آن را زیاد می کنند ولی آب کمتری را مصرف می کنند، استفاده از فلاش تانک های کم مصرف و ... .
درست است که هر کدام از این اقدامات به تنهایی اندکی از مصرف آب می کاهند ولی با ضرب کردن همین میزان در میلیون ها خانه کشور ، می توان دریافت که چه حجم بزرگی با همین کارهای ساده صرفه جویی و ذخیره می شود.

4 - شهرداری ها، از پر مصرف ترین های کشور در عرصه آب هستند. به ویژه از زمانی که زیباسازی شهرها به عنوان یک ارزش قلمداد شده است - که واقعاً این گونه هم هست - کاشت انواع گیاهان در شهرها افزایش داشته است که این امر به نوبه خود افزایش مصرف آب در شهرها را به دنبال داشته است.

آنچه در این عرصه عمدتاً مغفول مانده، انتخاب نوع گیاهانی است که باید در هر شهر بسته به اقلیم آن کاشته شود. متأسفانه بسیار دیده می شود که در شهرهای کم آب، گیاهان و درختانی کاشته می شود که آب زیادی مصرف می کنند. به عنوان مثال در سال های گذشته در تهران درختان بید پرشماری کاشتند که هر چند زیباست ولی در قیاس با درختان مناسب با این اقلیم مانند چنار، کاج، سرو نقره ای چندین برابر آب مصرف می کند و عمر کمتری هم دارد. چمن هم زیباست ولی مدام باید آبیاری شود در حالی که می توان کاشت آن را محدود به فضاهایی مانند پارک ها کرد و در حاشیه معابر و جاهای دیگر ، از روش های دیگری برای زیباسازی معابر استفاده کرد، از سنگ های تزئینی گرفته تا گیاه پاپیتال و ... .

آنچه در چهار بند فوق آمد، مهم ترین راهکارهای برون رفت از وضعیت فعلی است تا بتوانیم مصرف آب در کشور را مدیریت و فاجعه پیش رو را کنترل کنیم. هر روز هم که می گذرد، کار سخت تر می شود و تشنگی نزدیک تر.




طبقه بندی: اجتماعی، 
برچسب ها: بدترین وضعیت آبی در تاریخ هزاران ساله ایران، آب، بی آبی،  
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 21 مهر 1395 توسط فرهاد داودوندی
چاره چیست؟!
عصرایران ؛ جعفر محمدی - در تاریخ هزاران ساله ایران و حتی در دوره های خشکسالی، این سرزمین هیچگاه تا بدین اندازه دچار کم آبی نبوده است.

اوضاع واقعاً وحشتناک است؛ نه تعارفی در کار است و نه مبالغه ای. آب برخی سدها کاملاً ته کشیده، بقیه هم آب اندکی در بساط دارند. از بارندگی قریب الوقوع هم نشانه ای در دست نیست.

بدتر از وضعیت آب سدها - که مقابل چشم اند و دیده می شوند - وضعیت آب های زیر زمینی است که روز به روز ته می کشند و پایین تر می روند. آب های زیر زمینی دو نوع اند: "ذخایر استاتیک و ذخایر دینامیک." ذخایر استاتیک ،آب هایی هستند که در دل زمین طی سالیان دراز جمع می شوند و پشتوانه آبی کشورند (مانند ذخایر طلا که پشتوانه پول ملی هستند) و ذخایر دینامیک، آب هایی هستند که هر ساله جمع و مصرف می شوند.

بدترین وضعیت آبی در تاریخ هزاران ساله ایران / چاره چیست؟!
کم آبی و خطر قحطی - کاریکاتور از میهن کده

خبر بدی که در تاریخ کشور سابقه نداشته این است که برداشت از منابع زیر زمینی به ذخایر استاتیک رسیده است. این مانند آن است که کشوری به حدی فقیر شود که گنجینه های ملی و پشتوانه های پولی اش را بفروشد.

یک خبر بسیار بد دیگر نیز این است که همزمان با تغییرات آب و هوایی در جهان ، کشور ایران به سرعت در حال تبدیل شدن به یک منطقه گرم و خشک است و متوسط بارندگی از میزان کنونی هم کمتر خواهد شد. این تغییرات به حدی سریع است که نسل حاضر آن را خواهد دید.

در چنین شرایط اسفناکی که زندگی جمعی همه ما در خطر است، اتخاذ سیاست آبی مناسب با وضعیت اضطراری کنونی ، از الزامات حیاتی است.
به نظر می رسد قوای حکومتی و مشخصاً دولت باید یک راهبرد ملی مبتنی بر چند اصل زیر را مد نظر قرار دهد چرا که بی آبی و تشنگی عمومی به سرعت پیش می آید:

1 - انتقال هر چه سریع تر صنایع آب بر از مناطق مرکزی و کم آب کشور به سواحل جنوب ، یکی از مهم ترین کارهایی است که باید انجام شود. به عنوان مثال هم اکنون مردم استان های مرکزی کشور درگیر مشکل کم آبی هستند و بحث انتقال آب از استان های دیگر به این مناطق، محل یک منازعه ملی است و حتی نمایندگان استان های مختلف در مجلس را نیز رو در روی هم قرار داده است.
حال چه نیازی است که صنایعی مانند فولاد که آب بسیاری مصرف می کنند در نقاط کویری و کم آب کشور باشند؟ شاید گفته شود که اشتغالزایی دارد ولی واقعیت این است که بیش از اشتغالزایی، اشتغال زدایی دارند زیرا با مصرف بی رویه منابع آب ، کشاورزی و دامپروری منطقه را به خطر می اندازند و مشاغل بسیاری رادر این حوزه از بین می برند.

گزارش های متعددی وجود دارد که برای این که برخی صنایع کار کنند، دهها چاه عمیق اختصاصی برایشان حفر شده است و این چاه ها ، آب منطقه را می خورند و کشاورزان را به خاک سیاه می نشانند.

اساساً با توجه به این که ایران کشور کم آبی است ، راه اندازی صنایع آب بر توجیه اقتصادی ندارد مگر این که در مجاورت آب های آزاد باشد که البته آن هم مسائل و هزینه های خاص خود - از جمله شیرین سازی صنعتی آب دریا - را دارد. در ضمن می توان با فناوری های بازگردانی آب مصرفی، بخشی از نیاز صنایع را از فاضلاب های تجدید پذیر تأمین کرد که با توجه به این که این فناوری در ایران جدی گرفته نشده است، این قضیه هم عملاً منتفی است.

2 - پیشتر نیز گفته ایم که متأسفانه سیستم آبیاری کشاورزی در ایران امروز ، با روش دوران مادها تفاوت چندانی نکرده است. همان طور که اجداد ما به روش غرقابی آبیاری می کردند، امروز نیز که در هزاره سوم هستیم ، بخش عمده ای از کشاورزی ایران به روش غرقابی است؛ این یعنی مصرف سه تا پنج برابری آب در بخش کشاورزی و البته بازده کمتر در محصول!

این در حالی است که با یک برنامه ریزی جدی می توان به کشاورزان کمک کرد که در یک دوره زمانی کوتاه مدت، مزارع و باغ های خود را مجهز به سیستم های نوینی مانند آبیاری قطره ای کنند و بدین ترتیب، منابع آب زیرزمینی را از مصرف بی رویه برهانند. بدیهی است که این کار باید با ارائه کمک های مالی ، فنی و آموزشی به کشاورزان صورت گیرد و الّا آنها نمی توانند رأساً این پروژه ملی را عهده دار شوند.

گذشته از این، بخش بزرگی از کشاورزی ایران را محصولاتی تشکیل می دهند که آب فراوانی را مصرف می کنند و جالب این که صادر هم می شوند. این در حالی است که اگر به جای آن محصولات - مثلاً هندوانه - آب مصرف شده ، صادر می شد سود بیشتری عاید کشور می شد هر چند که سود اصلی در ذخیره آب های زیر زمینی است و نه حتی در صادرات پردر آمد آب بسته بندی شده.

بنابراین باید هر چه سریع تر "نقشه بروز ملی راهنمای کشت" تهیه شود و کاشت محصولاتی که آب بری فراوان دارند، محدود شود زیرا می توان از صدور برخی میوه ها صرف نظر کرد و حتی می توان در صورت لزوم ، برخی میوه ها را وارد نمود ولی نمی توان آب های زیر زمینی را با مصوبه و واردات تجدید کرد.

3 - در بخش آب شرب نیز ، استاندارهای مصرف بهینه آب باید برای ساخت و سازهای شهری و روستایی الزامی شود، مثلاً الزام به تعبیه شیرهای آب مجهز به چشم الکترونیک ، استفاده از دوش های آبی که با اختلاط هوا در آب ، فشار آن را زیاد می کنند ولی آب کمتری را مصرف می کنند، استفاده از فلاش تانک های کم مصرف و ... .
درست است که هر کدام از این اقدامات به تنهایی اندکی از مصرف آب می کاهند ولی با ضرب کردن همین میزان در میلیون ها خانه کشور ، می توان دریافت که چه حجم بزرگی با همین کارهای ساده صرفه جویی و ذخیره می شود.

4 - شهرداری ها، از پر مصرف ترین های کشور در عرصه آب هستند. به ویژه از زمانی که زیباسازی شهرها به عنوان یک ارزش قلمداد شده است - که واقعاً این گونه هم هست - کاشت انواع گیاهان در شهرها افزایش داشته است که این امر به نوبه خود افزایش مصرف آب در شهرها را به دنبال داشته است.

آنچه در این عرصه عمدتاً مغفول مانده، انتخاب نوع گیاهانی است که باید در هر شهر بسته به اقلیم آن کاشته شود. متأسفانه بسیار دیده می شود که در شهرهای کم آب، گیاهان و درختانی کاشته می شود که آب زیادی مصرف می کنند. به عنوان مثال در سال های گذشته در تهران درختان بید پرشماری کاشتند که هر چند زیباست ولی در قیاس با درختان مناسب با این اقلیم مانند چنار، کاج، سرو نقره ای چندین برابر آب مصرف می کند و عمر کمتری هم دارد. چمن هم زیباست ولی مدام باید آبیاری شود در حالی که می توان کاشت آن را محدود به فضاهایی مانند پارک ها کرد و در حاشیه معابر و جاهای دیگر ، از روش های دیگری برای زیباسازی معابر استفاده کرد، از سنگ های تزئینی گرفته تا گیاه پاپیتال و ... .

آنچه در چهار بند فوق آمد، مهم ترین راهکارهای برون رفت از وضعیت فعلی است تا بتوانیم مصرف آب در کشور را مدیریت و فاجعه پیش رو را کنترل کنیم. هر روز هم که می گذرد، کار سخت تر می شود و تشنگی نزدیک تر.




طبقه بندی: اجتماعی، 
برچسب ها: بدترین وضعیت آبی در تاریخ هزاران ساله ایران، آب، بی آبی، خشکسالی، فرهاد داودوندی فعالترین وبلاگ نویس ایران، فعالترین وبلاگ ایران، پر بازدید ترین وبلاگ ایران،  
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 6 اسفند 1394 توسط فرهاد داودوندی


هشدار بی آبی را جدی بگیریم

تا 15 سال دیگر ایران کویر خواهد شد



آب زاینده رود که 25 سال پیش دو میلیارد متر مکعب در سال بود، اکنون به زیر یک میلیارد کاهش یافته است ضمن اینکه خشکی کارون شدت گرفته، به طوری که عمق آن در اهواز به یک متر رسیده و امروز دیگر قایق تسمه ای هم نمی تواند در آن حرکت کند، آن هم در رودخانه ای که از گذشته های دور امکان تردد کشتی در آن فراهم بود.

مشاور عالی سازمان حفاظت محیط زیست با بیان اینکه سالانه 10 میلیارد مترمکعب اضافه برداشت آب از ذخایر زیر زمینی در جهان انجام می شود، گفت: 85 درصد آب های موجود کشور برداشت می شود که با روند فعلی، ایران تا 15 سال دیگر تبدیل به کویر می شود.

یوسف حجت، روز سه شنبه در حاشیه همایش مدیران، مسئولان و رابطان محیط زیست کشور در تبریز اظهار کرد: آب زاینده رود که 25 سال پیش دو میلیارد متر مکعب در سال بود، اکنون به زیر یک میلیارد کاهش یافته است ضمن اینکه خشکی کارون شدت گرفته، به طوری که عمق آن در اهواز به یک متر رسیده و امروز دیگر قایق تسمه ای هم نمی تواند در آن حرکت کند، آن هم در رودخانه ای که از گذشته های دور امکان تردد کشتی در آن فراهم بود.

وی اضافه کرد: با ادامه وضعیت موجود ایجاد اتوبان زاینده رود و اتوبان کارون در آینده، دور از انتظار نخواهد بود.

حجت با بیان اینکه جنگ آب از بحران های آینده نزدیک کشور است، گفت: خشکی از جنوب کشور شروع شده و به سرعت به سمت شمال کشور در حرکت است.

وی همچنین با بیان اینکه 15 میلیارد هکتار از مساحت کره زمین خشکی است، ادامه داد: 12 میلیارد هکتار از آن دارای ظرفیت زیستی است ولی رد پای زیستی بشر در 21 میلیارد هکتار دیده می شود.

مشاور عالی سازمان حفاظت محیط زیست اظهار کرد: با الگوی مصرف موجود، ظرفیت زیستی کره زمین جوابگوی چهار میلیارد نفر می باشد ولی هفت میلیارد نفر در زمین زندگی می کنند که در صورت کاهش 40 درصدی مصرف سرانه، زمین ظرفیت هفت میلیارد نفر را خواهد داشت.

وی با بیان اینکه عبور از ظرفیت زیستی یک بن بست است، افزود: برای مقابله با آن یا باید جمعیت جهان نصف شود که عملا و در کوتاه مدت شدنی نیست و یا باید مصرف سرانه نصف شود که با شرایط فعلی غیر ممکن است .

حجت ادامه داد: مردم جهان مثل سرنشینان یک کشتی هستند که بیش از ظرفیت سوار شده اند و آب و غذای کافی ندارند به همین دلیل باید مصرف آب و مواد غذایی را به دقت برنامه ریزی کنند تا بیشتر زنده بمانند.

همایش یکروزه مدیران، مسئولان و رابطان محیط زیست روز سه شنبه با هدف هم اندیشی در ارتباط با محیط زیست و چالش ها و راه های برون رفت از آن در تبریز برگزار شد.

منبع: ایرنا




طبقه بندی: اجتماعی، 
برچسب ها: هشدار بی آبی تا 15 سال دیگر ایران کویر خواهد شد، بی آبی، کویر، هشدار بی آبی را جدی بگیریم،  
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 22 مهر 1394 توسط فرهاد داودوندی
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
فال حافظ