وبلاگ شخصی فرهاد داودوندی
 
فروشگاه لوازم یدكی اتومبیل ، نجوم ، ورزش ، شطرنج، هنر و علم در بروجرد
tabligh
tabligh









بروجرد زادگاه ورزش ژیمناستیک لرستان


 نقل تاریخ ورزش ژیمناستیک بروجرد

از زبان استاد بهمن کمانکش بروجردی


فرهاد داودوندی – بروجرد :


همیشه بانیان اولیه پایه گذاری یک رشته ورزشی باید جایگاه مستحکمی در تاریخ آن ورزش در هر شهر و دیار داشته باشند، به واقع مهم نیست که اگر بانیان و پایه گذاران اینگونه ورزشها در زمان خودشان از تبحر کافی در این ورزش برخوردار نبوده اند، اما مهم است که بدانیم اینگونه افراد با چه سختی هائی دست و پنجه نرم نموده اند، چگونه با وقت گذاشتن و صرف عمر خود، برای یاد گیری هر رمز و رازی در رابطه با ورزش جدید و مورد علاقه شان، چه خون دلها خورده اند.

پایه گذاری ژیمناستیک لرستان که از بروجرد آغاز شده داستان خواندنی و شیرینی را در خود نهفته دارد.

 استاد بهمن کمانکش، از اولین نفراتی بوده که در تاریخ ورزش این خطه برای یاد گیری و ترویج این ورزش نوپا که در آن زمان  مردم عادی به آن " جیملاستیک " می گفته اند،  در دهه 40 دراین استان و همچنین بروجرد زحمات فراوانی را متحمل گردیده است و بنوعی می توان گفت پدر ژیمناستیک لرستان استاد بهمن کمانکش می باشد.

 استاد کمانکش متولد سال 1327 است اما خودش  چنین می گوید:

آنزمان شناسنامه فرزندان ذکور را کمتر می گرفته اند بنابر این در شناسنامه من زمان تولد 1329 صادره از بروجرد ثبت گردیده است، بخاطر کار مرحوم پدر که کشاورز بود و ما نیز که در کنار پدر به کشاورزی می پرداختیم بدنهای آماده و ورزیده ای داشتیم ، البته استخوانبندی من و برادرانم نیز به پدر و مادر رفته بود و علاوه بر ورزیدگی بخاطر کار و فعالیت، از اسکلت بندی محکمی نیز برخوردار بودیم.

نوع بازیهای آنزمان نیز بر خلاف امروزه بسیار متنوع بود که همان بازیها نیز در آماده نمودن بدنهای ورزشکاران تاثیر بسزائی داشت، بطوریکه هر جوانی به دنبال ورزش مورد علاقه اش می رفت بخاطر آمادگی جسمانی فراوان خیلی سریع در رشته مورد علاقه اش می توانست حرف اول را در سطح شهر، استان و حتی کشور بزند، اما از همه اینها مهمتر وجود معلمین ورزشی دلسوزی بود که خودشان نیز از ورزشکاران طراز اول آنزمان حساب میشدند.

با ورود به مدرسه ابتدائی اقبال آشتیانی، مرحوم اشترانی معلمی که در بروجرد حق زیادی برگردن خیلی  از ورزشکاران را دارد، استعداد من و دیگر دانش آموزان علاقمند به ورزش را کشف نمود، بعد از ایشان آقای احمد مشرفی که خود نیز والیبالیست بسیار خوبی بود ما را به سمت و سوی ورزش برد، با ورود به دبیرستان امام ( پهلوی سابق) که آنزمان، دارای زمین تنیس، سالن بوکس، کشتی، پینگ پنگ، والیبال و ... بود توسط آقای حریری که معلم ورزش سال اول دبیرستان ما بود به کشتی در وزن 48 کیلو روی آوردم، بعد از مدتی ، وقتی آقای حریری پشتکار، وعلاقمندی  مرا دید با آقای علی داروغه که آنزمان تیم کشتی شهر را تمرین می داد صحبت نمود و مرا برای تعلیم بیشتر به ایشان معرفی نمود.

آقای علی داروغه استاد بزرگی بود و در فنون بدل سرآمد دوران خودش بود که جوانان موفق آنزمان بروجرد، مانند مرحوم حتمی، مرحوم مریخی، مرحوم صادقی، علیرضا کمالی، قدرت نعمت خواه، غلام حسن گودرزی،یگانه و بسیاری دیگر زیر نظر علی داروغه به تمرین می پرداختند.

توام با تمرینات کشتی در تیم سیکل اولی ها عضو تیم فوتبال نیز بودم، سال دوم دبیرستان از فرط علاقه بسیار به رشته های ورزشی مختلف، با پرتاب ها آشنا شدم، آنزمان معلم ورزش ما مرحوم مطهری بود، بخاطر فیزیک بدنی مناسب در داخل دبیرستان نیزه را از پشت حلقه بسکتبال تا پشت حلقه بعدی پرتاب می نمودم.

همزمان یک آقائی بود به نام آقای بهنام که ایشان فرهنگی بود و در جشن ها و اعیاد بخاطر فیزیک بدنی مناسب روی 2 عدد چهار پایه که روی هم می گذاشت با استفاده از  2 عدد شیشه نوشابه در روی این دو چهار پایه حرکات آکروباتیک انجام می داد، با دیدن حرکات آقای بهنام و جسته و گریخته دیدن حرکات دیگران و بخصوص حرکات آفتاب مهتاب آقای قبادی و حرکات پشتک وارو از آقای شهباز مرادی که این حرکات را در رودخانه انجام می دادم و با شنیدن نام ورزش  ژیمناستیک  و آماده بودن بدنم، تصمیم گرفتم که این ورزش را توسعه بدهم.


البته شنیدن نام ژیمناستیک هم برای اولین بار توسط من برای خودش خاطره ای دارد، با بستگان برای سفری رفتیم تبریز، در بازدیدی که از یکی از سالنهای این شهر داشتم، ورزشکارانی را دیدم که با نظم خاصی ورزش زیبائی را انجام می دادند، آنجا رویم نشد بپرسم نام ورزش تان چیست، اما خیلی لذت بردم، در بازگشت به بروجرد ماجرا را برای مرحوم کاروان بازگو نمودم، ایشان گفت نام آن ورزش، ژیمناستیک است!

برای توسعه این ورزش دنبال نفر می گشتم، آنزمان علی بلوریان در رشته های دو و میدانی، وزنه برداری، والیبال بسیار فعال بود و بدن ورزیده ای هم داشت، در رشته موسیقی نیز نی می نواخت، با وی صحبت نمودم و دو نفری هر روز پشت دروازه استادیوم روی خاک، لنگی می انداختیم و روی لنگ غلت می زدیم، مربی نداشتیم، در واقع آنزمان در بروجرد و لرستان اصلا نمی دانستند ورزش ژیمناستیک چگونه ورزشی است!

علاقه وافر و ذوق سرشار علی بلوریان، علاقه مرا دو چندان نمود، جهش های بسیار بالای  وی وقتی با حرکات ژیمناستیک مخلوط می شدبرای من معرکه ای بودباورنکردنی، آن روز که من از روی یک صندلی آفتاب مهتاب می زدم، شاید امروز هم کسی در لرستان نتواند روی تشک هم نزند ولی من روی زمین انجام می دادم، نیم پشتک، پشتک وارو روی زمین خاکی میزدم آنهم بدون مربی، حرکت بطُر علی بلوریان روی زمین خاکی بدون مربی در خور تحسین بود.

یک روز که داشتیم پشت دروازه تمرین می نمودیم، یک جوان بروجردی که آنزمان ساکن آبادان بود بنام ابراهیم نظامی پیش ما آمد و گفت چند حرکت بلدم، و سپس حرکات بالانس و چرخ و فلک را به ما نشان داد.

برای اولین بار با مرحوم کاروان رفتیم مسابقات در خرم آباد، خرم آبادی ها تیم نداشتند ، ما بعنوان نماینده لرستان رفتیم مسابقات کشوری در کرمان، نفر کم داشتیم، ابراهیم هادی پور دروازه بان تیم شهر را بعنوان یار چهارم با خودمان بردیم مسابقات آموزشگاه های کشور، سرپرست مان در این مسابقات آقای ارکانی بود. اعضا تیم که در واقع اولین تیم ژیمناستیک تاریخ لرستان در مسابقات رسمی بودند شامل بهمن کمانکش، علی بلوریان، ابراهیم نظامی و ابراهیم هادی پور بود.

 

در آنجا بعد از اجرای حرکات اختیاری به ما گفتند حرکات اجباری تان را انجام بدهید، گفتیم حرکات اجباری چیه؟ گفتند مربی تان چه کسی است؟ گفتیم مربی نداریم اما سرپرست مان آقای ارکانی است .

آقای ارکانی رفت پیش مسئولین مسابقات، از ایشان پرسیدند چرا حرکات اجباری را ورزشکارانتان انجام نمی دهند، گفت ما اصلا نمی دانیم حرکات اجباری چیه؟ خودمان یاد گرفته ایم، مسئولین مسابقات از ما خیلی خوششان آمد، برای برگشتن جزواتی به ما دادند که روی هر عکس فلشی بود، یادمان رفت بپرسیم این فلش ها روی عکسها برای چی گذاشته اند؟

سال بعد مسابقات در اصفهان بود رفتیم مسابقات گفتند چرا چهار نفرید تیم باید شش نفره باشد! مرحوم کاروان با مسئولین صحبت کرد و از آنجا که در تمام ایران به مرحوم کاروان احترام زیاد می گذاشتند تیم ما را قبول نمودند! مرحوم کاروان گفت خرک هم بروید، بدون اطلاع و فقط با دیندن حرکات خرک دیگر ورزشکاران تیمهای دیگر، حرکات خرک را انجام دادیم که در مجموع تیمی سوم شدیم!

 البته بیشتر امتیاز آوری را مدیون علی بلوریان بودیم  که بیشترین نمره را آورد. آنزمان کریمی مدیر کل تربیت بدنی یزد بود، آقای حصیبی کارشناس دو و میدانی کشور بود و مرحوم رضائی کشتی گیر تیم ملی  و گیشوئی نیز از مسئولین دو و میدانی کشور بودند، همه اینها به مرحوم کاروان بسیار احترام می گذاشتند.    

آقای کریمی به آقای کاروان  گفتند بهتر نیست از هیات  درخواست کنیم که یکدوره مسابقه ژیمناستیک در لرستان برگزار شود؟ مرحوم کاروان گفت سعی می کنم مسابقات را بیاوریم بروجرد و اساتید وقت هم بعدا این درخواست را پذیرفتند

سال بعد برای سومین سال متوالی،  اما اینبار با یک تیم شش نفره و کامل رفتیم مسابقات اصفهان در مجموع تیمی بین فرمانداری های ایران  در حرکات  زمین